Jak powstało Dzieło Lasek

Powstały z głębokiej wiary i zaufania Bogu, z poczucia pewności celu, z odwagi osoby, która nie miała nic do stracenia, za to wiele do zyskania - nie dla siebie, ale dla innych.

Hrabianka Róża Czacka w wieku 22 lat straciła wzrok. Siła wiary pozwoliła jej zmienić tą życiową porażkę na odważne przyjęcie tej sytuacji i na ponowne wejście w świat.

Wkrótce po tragedii zaczęła naukę "życia po niewidomemu". Nie przestała być osobą czynną i praktyczną. Odwiedzając ośrodki dla niewidomych na terenie Europy zaczęła poznawać nowoczesne na ówczesne czasy metody pracy z niewidomymi i przenosić je na polski grunt.

Jej pragnieniem było dać podstawy egzystencji niewidomym w Polsce i godne miejsce w społeczeństwie osób pełnosprawnych.

W 1911 roku założyła Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi dając w ten sposób instytucjonalną opiekę nad już powstającymi pierwszymi placówkami opiekuńczo-wychowawczymi na terenie Warszawy.

W 1918 roku powołała Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża, które służy niewidomym na każdym etapie ich życia po dzień dzisiejszy.

Do współpracy zaprosiła ks. Władysława Korniłowicza i Antoniego Marylskiego.

W ten sposób rozpoczęła Dzieło, które zaowocowało ośrodkiem szkolno-wychowawczym dla niewidomych dzieci i młodzieży w podwarszawskich Laskach.

Tak zrodziło się Dzieło Lasek - Dzieło "Triuno", w którym na równych prawach współpracują ze sobą osoby niewidome, świeccy i siostry zakonne dążąc do jednego celu: by w niewidomych ukazała się chwała Trójjedynego Boga.

Idea Matki Czackiej kontynuowana jest do dziś, a stworzony przez nią ośrodek należy do najnowocześniejszych w Polsce, zapeniając niewidomemu dziecku prawie od pierwszych miesięcy życia prawidłowy rozwój psychofizyczny i otwierając przed nim nieznany świat - własną obecność wśród innych.